Tips van Tom

werken aan een vrijer leven

Auteur: Tom

  • Daar zit een luchtje aan

    Behalve dagelijks douchen kun je meer doen om fris voor de dag te komen. Een lekker luchtje dragen bijvoorbeeld. Al meer dan 15 jaar draag ik BLEU DE CHANEL.

    Mijn vriend weet de fles steeds vaker te vinden, waardoor de bodem sneller in zicht komt. Nu is er niets vervelender dan ’s ochtends de dag te starten zonder parfum, dus werd het tijd om te shoppen.

    Bij duurdere producten kijk ik (net als de meeste mensen, denk ik) altijd even of er een aanbieding is. Nu heb ik de pech dat Chanel een wat exclusiever merk is en daardoor vaak niet meedoet aan acties. Dus plaatste ik een bestelling voor de volle mep. De nieuwe fles kwam binnen. En ze leefden nog lang en gelukkig en roken nog heel lang lekker. Of toch niet?

    Toch in de aanbieding

    Een week later was de parfum toch ineens in de aanbieding. Wie nu hetzelfde product kocht, hoefde 25% minder te betalen. Hmmm, dat scheelt toch een hoop op een bedrag van 210 euro. 

    Dus nam ik contact op met de klantenservice. Ik legde onze situatie uit en vroeg of ze het verschil konden terugbetalen. Natuurlijk begrepen ze dat dit een vervelende situatie was, maar een verschil terugbetalen, daar deden ze niet aan. Wel mocht ik de parfum terugsturen en het opnieuw bestellen voor de actieprijs.

    Zonde

    En dat vind ik dus zonde. Ik moet het pakketje inpakken en bij een postpunt inleveren, het moet naar het bedrijf vervoerd, daar moet een medewerker de retour controleren en moet het bedrag naar mij worden teruggestort. En dan hebben we het nog niet eens over de nieuwe bestelling. De makkelijke weg zou zijn dat het bedrijf me gewoon het verschil terugbetaalt. Maarja. Waarom zou je makkelijk doen als het ook moeilijk kan?

    Waarom is een bedrijf in dit geval zo star? Het zou ze toch veel minder geld kosten als ze mij het verschil gewoon terugbetalen? Misschien doen ze het om de drempel hoog te houden? Dat ze denken dat mensen op deze manier minder snel achter hun misgelopen korting aan gaan? Zou kunnen hoor, maar dan kennen ze Tips van Tom nog niet.

    Geluk bij een ongeluk kun je deze parfumerie ook nog vinden in de winkelstraat. Daar mochten we de online bestelling ook terugbrengen. Dat leek ons een beter idee. Dus hop, op naar de stad. En ja hoor, we brachten de fles parfum terug bij een wat chagrijnige bedrijfsleider en rekenden dezelfde fles weer af. Dit keer voor de actieprijs. Het verschil kregen we netjes teruggestort via retourpinnen. Case closed!

    Nog even verder shoppen

    Nu we toch in de stad waren, konden we gelijk even op zoek naar een korte broek. Dat was hard nodig, want ik had alleen nog wat sportbroekjes in mijn kast.

    We vonden een model dat mij mooi stond en ook nog eens was afgeprijsd, voor 35 euro. Ruim 25 euro goedkoper dan de oorspronkelijke prijs. We namen er gelijk twee mee.

    Ik had gehoord dat de polo’s uit de basiscollectie van C&A van prima kwaliteit zijn voor een goede prijs. Nu we er toch waren, konden we daar ook gelijk even kijken. En ja hoor, ook dat was een match, dus namen we twee polo’s mee.

    Zo werd mijn kledingkast wat voller, de portemonnee wat leger, maar ben ik klaar voor de zomer.

  • Tonnair, en nu?

    In mijn vorige blog deelde ik dat we eindelijk tonnair zijn. En wat een reacties leverde dat op. Hier op het blog, maar ook één-op-één voelden jullie je veilig genoeg om zelf een kasboekje open te doen. Om mij heen blijken meer mensen een ton op de bank te hebben dan gedacht.

    En dat vind ik dus zo leuk aan bloggen. Zodra je iets deelt, komen daar mensen op af die hun eigen ervaringen delen. Internet werkt dus nog steeds om gelijkgestemde gezellige mensen te ontmoeten. Hoe tof is dat?

    Is schrijven over een ton opschepperig?


    Al meer dan 10 jaar blog ik over geld, maar over de ton twijfelde ik. Is het niet opschepperig?

    Wat me over de streep trok, is hoe ik ooit zelf bij het onderwerp terecht kwam. Bij mij is jaren geleden het vlammetje over geld en FIRE aangewakkerd, toen ik toevallig via Google op blogs belandde als Geldnerd en Mr. Money Mustache.

    In de hoop dat het ook mijn verhaal door iemand gelezen wordt die erdoor geïnspireerd raakt, besloot ik toch maar te gaan schrijven over de ton. Een decennium geleden dacht deze jongen namelijk echt niet dat hij deze mijlpaal ooit zou halen. Moet je nu eens kijken. Zonder mensen die hun ervaringen deelden, was het mij zeker niet gelukt. Dan had ik niet geweten dat het kon.

    Met samengeknepen billen las ik de reacties op het blog. Tot mijn verbazing waren ze alleen maar positief. Mensen feliciteerden ons, zijn zelf bezig met het opbouwen van vermogen of willen daarmee beginnen.

    Hoe doe je dat straks met de nieuwe belastingen?

    Tussen al die reacties zat ook de vraag over hoe we het straks gaan doen met de belastingregels die vanaf 2028 kunnen gaan gelden. Je kent ze wel, die schandalige plannen waarbij de waardestijging van aandelen al belast gaat worden, nog voordat je verkoopwinst gemaakt hebt. Ik snap dat er geld nodig is om Nederland draaiende te houden, maar deze plannen om papieren winst al te gaan belasten zijn echt niet oké.

    Om antwoord te geven op de vraag: we blijven gewoon doorgaan zoals we nu ook doen. Daarnaast blijkt uit het verleden dat de overheid een onbetrouwbare partner is, door regels die wijzigen. Daar zou ik me dus niet te veel door laten afremmen. En wat is het alternatief? Stoppen met beleggen, de spaarrekening vullen en de rest uitgeven? Dan weet je zeker dat je weinig opbouwt.

    Als de aanpassingen toch worden doorgevoerd, kunnen we altijd nog onze pensioenpotten. Met de aftrek die daarbij hoort kunnen we de te betalen belasting wat dempen. Dat is natuurlijk ergens wel jezelf voor de gek houden, want de belasting zelf wordt er niet minder door. Je krijgt alleen geld terug, waardoor het lijkt alsof je minder belasting betaalt. Maar je moet toch wat… Belasting betalen vind ik niet erg hè, want ik leef ook graag in een land met mooie voorzieningen. Er zijn wel grenzen.

    Een ton brengt rust en onrust

    Ook deze week dook de ton weer op in een gesprek. “De eerste ton op de rekening, dat geeft toch enorm veel rust?” Het idee dat er voldoende geld achter de hand is, geeft zeker een gevoel van rust en veiligheid. Er is genoeg ruimte om klappen op te vangen. Voorzichtig begint het een klein gevoel van vrijheid te geven.

    Gek genoeg is er ook een tegenstrijdige kant. Natuurlijk staat het geld op de beleggingsrekening, maar ik hoop er de komende jaren absoluut niets van te moeten verkopen. Want elke belegde euro is -als je het maar lang genoeg laat staan- in de toekomst veel meer waard dan nu. Het is een bijna uitgaven-verlammende uitspraak, maar dat maakt het niet minder waar.

    Het brengt dus zeker rust dat die ton er is, maar ook onrust omdat we ‘m niet willen aanraken. Die onrust is best raar en had ik eigenlijk niet verwacht. Maar het is tegelijkertijd ook weer passend. Want wat je in de loop der tijd verzamelt, wil je houden en vooral niet kwijtraken.

    Herken je ergens mijn gevoel van onrust?

  • Eindelijk tonnair!

    Al meer dan 10 jaar schrijf ik over (be)sparen, saai beleggen, onder je stand leven, minimalisme, ontspullen en geduld hebben met je geld. Wat ik niet eerder deelde, is wat het ons heeft opgeleverd.

    Nadat eerdere bloggers ons al voorgingen, kunnen wij het nu ook eindelijk zeggen: we zijn tonnair! Het bedrag in beleggingen bestaat nu uit zes getallen. Meer dan een TON. 

    Toen ik in 2015 met dit blog begon, was ik net afgestudeerd. Dat ik ruim tien jaar later tonnair zou zijn had ik wel gehoopt, maar ik wist niet dat het echt zou gaan lukken.

    Het recept werkt

    We hebben dit bedrag natuurlijk niet in één week bij elkaar gespaard en belegd. Het was een zaak van de lange adem. Maar hoe leuk, gaaf en inspirerend is het dat dit nu gelukt is? Alles wat ze zeggen over je geldzaken op orde brengen, onder je stand leven en saai beleggen in wereldwijde indexfondsen is dus waar. Het werkt.

    Waarom ik het deel

    Ik heb lang getwijfeld of ik dit zou delen. Is het niet opschepperig? Ben ik niet té open? Hoe zullen mensen reageren? Natuurlijk heb ik het er ook met mijn vriend over gehad. Het belangrijkste dat ik wil laten zien is dat het haalbaar is om vermogen op te bouwen. 

    Anders dan een ton

    De haalbaarheid hangt natuurlijk wel van jouw situatie af. Wat kun je opzij zetten? Hoeveel jaar kun je beleggen? Misschien is in jouw situatie 1.000 of 10.000 euro al een prachtig doel om naartoe te werken. Doe dat maar. Neem de tijd en blijf consistent geld inleggen.

    Laat je vooral motiveren door wat voor jou haalbaar is. Jezelf vergelijken met anderen doe je liever niet, je laten inspireren en motiveren wel.

    Volgende doelen

    We blijven gewoon doorgaan zoals we deden. Ze zeggen niet voor niets dat de eerste ton bij elkaar krijgen een b*tch is. Vanaf nu gaat het rendement op rendement een steeds grotere rol spelen. Het belegde geld gaat steeds harder aan het werk, ook als we niets meer maandelijks inleggen.

    Natuurlijk blijven we dat wel doen. De eerstvolgende stop is 1,5 tonnair. Daarna gaan we door naar de volgende mijlpaal: dubbeltonnair. En wie weet wat daarna nog komt.

  • Waarom doden de beste beleggers zijn (en wat wij daarvan kunnen leren)

    Wie vaker over beleggen leest, is de quote vast al eens tegengekomen: dode beleggers zijn de beste beleggers. Dat klinkt griezelig, maar als ik het uitleg begrijp je het. Dode mensen raken hun beleggingen niet aan, waardoor hun vermogen jaar na jaar ongestoord kan blijven groeien.

    Hetzelfde zie je bij mensen die vergeten zijn dat ze een beleggingsrekening hebben. Hoe kun je dat nu vergeten?! Jaren later loggen ze in en blijkt het resultaat beter dan van de mensen die regelmatig met hun aandelen bezig zijn. Hoe minder actie, hoe minder kosten, hoe minder fouten.

    Emotie is de grootste kostenpost

    Ook vrouwen worden vaak genoemd rondom deze quote. Niet omdat zij meer weten over de aandelenmarkt, maar omdat ze gemiddeld minder handelen dan mannen. Ze laten zich minder snel meeslepen door de waan van de dag met bijbehorende emoties en hebben meer geduld. En juist dat werkt in het voordeel van beleggers.

    Beleggen gaat op de lange termijn namelijk zelden mis door de markt zelf. Het gaat mis door ons eigen gedrag. Instappen en uitstappen kost geld. Dan hebben we het natuurlijk over transactiekosten, maar de echte prijs zit in timing. Als je uitstapt, staat je geld aan de zijlijn. Daardoor mis je vaak het moment waarop de beurs begint te herstellen. En dat kan je een hoop geld kosten.

    Koop de hele hooiberg

    Daarom ben ik zo’n fan van passief beleggen in indexfondsen met wereldwijde spreiding. Je probeert niet de speld in de hooiberg te vinden (het ene aandeel dat alles gaat winnen), maar koopt gewoon de hele hooiberg. Je accepteert dat de markt soms daalt, wetende dat de trend op de lange termijn altijd omhoog is gegaan.

    Deze buy-and-hold-strategie vraagt weinig actie, maar veel discipline. De discipline om aandelen niet te verkopen bij onrust, er is namelijk elke dag wel ergens onrust over. En de discipline om niet te wachten op het perfecte moment om (weer) in te stappen. De kunst is om gewoon te blijven zitten (de aandelen aan te houden) en maandelijks bij te blijven kopen, zelfs (of juíst) als het ongemakkelijk wordt.

    Rust creëren

    Dat lukt alleen als je financiële ruimte ervaart. Daarom is die vermoeiende buffer waar het vaak over gaat zo belangrijk. Een buffer voorkomt dat je aandelen moet verkopen als het leven even tegenzit.

    Wie passief belegt, probeert de markt niet te slim af te zijn, maar vooral zichzelf. Bij beleggen ben jij als mens vaak het grootste risico, niet de aandelenmarkt. 

    Misschien zijn dode mensen daarom zulke goede beleggers. Ze doen precies wat voor levende mensen het lastigst is op moeilijke momenten: helemaal niets.

  • WhatsApp verwijderen is makkelijk, wegblijven niet

    Vorig jaar verwijderde ik Whatsapp. Een paar maanden later is het tijd om de balans op te maken. Zou ik vandaag opnieuw de keuze maken om Whatsapp te verwijderen?

    Waarom verwijderde ik Whatsapp?

    Ik wilde minder tijd kwijt zijn aan sociale media. Als je jezelf er dagelijks aan blijft blootstellen, is dat heel lastig. De apps zijn immers gemaakt om je zolang mogelijk online te houden. Net als bij gezonder eten, is het makkelijker om helemaal niets lekkers in huis te hebben. Daarom nam ik eerst afscheid van Facebook en daarna volgde Instagram. Whatsapp voelde als de laatste grote afhankelijkheid van Meta (het bedrijf achter Facebook, Instagram en Whatsapp). 

    Er wordt al jaren geroepen dat we moeten overstappen op alternatieven, zoals Signal en Telegram. Toch gebeurt het nauwelijks. We blijven elkaar vasthouden op WhatsApp. Omdat bijna niemand echt vertrekt, blijft iedereen. Het is een klassiek kip-en-eiverhaal dat zichzelf in stand houdt.

    Wat ik vooraf onderschatte

    Nu ik een aantal maanden weg ben, zijn de gevolgen van mijn actie duidelijker. Wat ik me vooraf bijvoorbeeld niet realiseerde, is dat WhatsApp bestaande chats niet automatisch verwijdert aan de kant van de ander. Mensen bleven me daardoor berichten sturen en dachten dat ik hen negeerde, terwijl hun appjes natuurlijk niet bij mij worden afgeleverd. Dat zorgt voor verwarring.

    Ook sociaal gezien veranderde er meer dan gewacht. Bijna alle groepschats bleven op Whatsapp. En hoewel ik de algemene buurtapp prima kan missen, is dat bij zakelijke chats of gesprekken met vrienden een stuk onhandiger. Een aantal chats is gelukkig wel meeverhuisd, maar van sommige apps ben ik nu afhankelijk geworden van mijn vriend om mij bij te praten. 

    Een aantal mensen reageert ook minder snel. WhatsApp is voor bijna iedereen de standaard. Als je een bericht stuurt via een andere app, verdwijnt dat sneller uit beeld. Daardoor zijn wat contacten verwaterd. Of het heeft te maken met de drukte rondom de feestdagen, dat kan natuurlijk ook.

    Wat ik ervoor terugkreeg

    Toch is de rust ook een voordeel. Doordat ik (vooral van groepschats) minder meldingen krijg, blijft er meer ruimte over in mijn hoofd. Veel gesprekken lopen nu via andere apps en ik merk dat ik wat vaker bel. Dat laatste is een vorm van synchroon contact dat me goed doet. Het is fijn om iemands stem te horen en een echt gesprek te voeren, in plaats van korte tekstjes te sturen.

    De balans opmaken

    Zoals bij veel activistische daden is de actie zelf (het verwijderen van Whatsapp) makkelijker dan de consequenties die daaruit volgen. Eerlijk gezegd verwachtte ik dat meer mensen mijn voorbeeld zouden volgen of dat groepsgesprekken sneller zouden verhuizen naar andere apps. Dat gebeurde niet. Mensen kiezen voor gemak en blijven het liefst chatten binnen één vertrouwde omgeving. Er mist bij anderen een duidelijke urgentie om ook van Whatsapp over te stappen. Ook het wisselen tussen verschillende apps is niet echt ideaal. En mijn actie vraagt natuurlijk ook meer energie van mijn omgeving.

    Installeer ik Whatsapp weer?

    Het eerlijke antwoord is dat ik dat nog niet weet. Het is geen harde nee, maar mij nu weer aanmelden voelt te veel als toegeven aan gemak. Terwijl het juist de afhankelijkheid van één machtig bedrijf (Meta) is waar we vanaf zouden moeten stappen. Of neem ik het allemaal wat te serieus?

    Heb jij weleens overwogen om te stoppen met Whatsapp?