Het was geen liefde op het eerste gezicht. Bij de keynote van Apple zagen we dat het ontwerp van de iPhone gelijk was aan de uitgelekte beelden. Wat lelijk. En hoe durven ze er zoveel geld voor te vragen?
Toch liggen er nu twee nieuwe blauwe iPhones 17 Pro Max in huis. Blijkbaar vinden we het toch de moeite waard. Raar hoe dat werkt.
Rationeel weet ik dat het slimmer is om een telefoon langer te gebruiken. Je haalt meer waarde uit je toestel en je stelt grote uitgaven uit. En ja, daar komt de dooddoener weer: over 30 jaar zou het bedrag met 8% rendement in beleggingen ruim 10.000 euro waard zijn.
Ik twijfelde of ik dit blog wel moest schrijven, want ergens voelt het een beetje als falen. Mevrouw Hoefnix motiveerde me om er toch over te bloggen, want dit maakt het menselijk. Je kunt scenario’s nog zo mooi op een rij zetten, in de praktijk maak je soms gewoon andere keuzes.
En was het allemaal de moeite waard? Zeker weten. De telefoon is veel sneller dan mijn oude van twee jaar geleden, maakt prachtige foto’s en ik hoef tussendoor niet meer bij te laden. Kortom: ik ben er ontzettend blij mee.
Ik val dus voor de iPhone. Waarvoor vergeet jij je rekenmachine?
Categorie: Persoonlijke financiën
-
Geen liefde op het eerste gezicht
-
Waarom het leuk is om je nettowaarde bij te houden
Deze maand ben ik weer begonnen met het bijhouden van onze nettowaarde. De eerste dag van elke maand noteer ik de tussenstand. Er zijn verschillende manieren om je nettowaarde of vermogen te berekenen. Ik gebruik de volgende vier categorieën.
- Spaargeld
Dit is onze buffer. Geld dat snel beschikbaar moet zijn. Het staat op een vrij opneembare spaarrekening met op dit moment 1,65% rente. - Beleggingen (belast)
Dit zijn onze gewone indexbeleggingen, waar je belasting over betaalt zodra je boven de vrijstelling uitkomt. Ze zijn met wat vertraging om te zetten in cash. - Pensioenbeleggingen (onbelast)
Deze beleggingen (ook in een wereldwijd indexfonds) staan vast tot ons pensioen. Ze groeien in de tussentijd door, zonder dat we er nu belasting over betalen. - Overwaarde huis
En dan hebben we nog ons huis. De overwaarde is de taxatiewaarde minus de openstaande hypotheek. Doordat we elke maand verplicht aflossen, neemt de overwaarde maandelijks toe.
Waarom dit leuk is
Als het goed is, zie je dat je elke maand een stukje rijker wordt. Je kunt je vooruitgang mooi bijhouden. Sommige mensen doen dit trouwens liever per kwartaal, dan zie je grotere stappen. Zelf vind ik elke maand leuker, omdat je de voortgang beter kunt volgen.
Inzicht in percentages
Door elke categorie in percentages van het totale vermogen te verdelen, zie je meteen hoe jouw vermogen verdeeld is. Bij ons zit ruim 75% van het totale vermogen in pensioenbeleggen en in ons huis. Dat verbaast ons niet echt, maar de percentages maken wel inzichtelijk dat ons vermogen vooral vastzit in stenen en pensioen. Wat weer weinig flexibiliteit betekent. En dat is wel iets wat wij belangrijk vinden.
Focus op vrij vermogen
Voor ons is het dus tijd om eerst te focussen op het verhogen van ons vrije vermogen. Een lagere hypotheek is natuurlijk fijn. Maar los je duizenden euro’s extra af, dan daalt je maandbedrag met wat euro’s of hooguit tientjes. Stop je datzelfde bedrag in spaargeld of beleggingen, dan kun je er in geval van nood meerdere keren je maandelijkse hypotheeklasten van betalen. Daarnaast willen we ook niet te veel geld vastzetten tot aan ons pensioen.
Te weinig vrij beschikbaar geld maakt kwetsbaar. Wat eenmaal in je huis of pensioen zit, haal je er niet zomaar uit.
Ben jij weleens bezig met jouw nettowaarde? - Spaargeld
-
Je deelt je leven. Waarom niet ook je geld?
Ik blijf het bijzonder vinden. Stellen die samenwonen, een huis of kinderen hebben en dan toch Tikkies sturen. Of werken met verdeelsleutels. Voor mij voelt dat meer als boekhouden dan als samenleven.
Misschien is het ook een kwestie van vertrouwen. Als je alles apart blijft houden voelt het toch een beetje alsof je niet helemaal zeker van je zaak bent. Blijven jullie wel samen? Dan leef je toch ergens met de rem erop.
Nog iets wat me stoort. Vaak zie je dat één van de twee minder verdient of meer voor de kinderen zorgt. En dat vaak de man dan de zaakjes voor zichzelf goed regelt, zoals het huis grotendeels op zijn naam zetten. Niet echt chique, toch? Je bent toch samen een team?
Dat is precies waarom wij het anders aanpakken. Op een gegeven moment vroegen we ons af of onze financiële huishouding niet wat makkelijker kon. Alles op één hoop gooien bleek het antwoord. Natuurlijk was het in het begin even wennen, maar nu geeft het rust.
In ons geval bracht ik meer geld in. Maar we merkten dat het onhandig werd, en juist daarom gaf het meer rust om alles samen te voegen. Geen gedoe meer met verdeelsleutels, geen Tikkies meer na een gezellig avondje uit of dat de één meer geld overhoudt dan de ander. Het is gewoon allemaal van ons samen.
Om dat goed te doen hebben we eerst allebei een paar vragen opgeschreven. Wat gebeurt er als iemand een grote uitgave wil doen, zoals een PlayStation of iPhone kopen? Blijft er ruimte voor persoonlijke luxe, zoals Nespresso? Wat als één van ons buiten de deur eet en de ander niet? Die vragen hebben we los van elkaar beantwoord en daarna besproken. Echt een methode die ik je kan aanraden.
We hebben daarna onze betaal- en spaarrekeningen samengevoegd, net als de beleggingsrekening. De pensioenpotten blijven apart, want die kun je niet samenvoegen. Maar je kan ze natuurlijk wel samen bijvullen. Vergeet ook niet elkaar als partner te registreren bij pensioenopbouw in loondienst. Het grappige is dat samen sparen en beleggen veel leuker is. Je ziet het bedrag van de spaardoelen sneller oplopen dan wanneer je alles gescheiden houdt. Je hebt maar één buffer nodig en kunt makkelijker op elkaar terugvallen.
En stel dat je ooit uit elkaar gaat -honderd procent uitsluiten kun je dat nooit- dan is het toch juist fijn dat je allebei evenveel kans hebt op een financieel onbezorgde doorstart?
Je deelt je leven. Je deelt je huis. Waarom dan niet ook je geld?
-
Een Hoefnixje doen
Begin september kondigt Apple traditiegetrouw de nieuwste iPhones aan. Voor mij is dat altijd een gevaarlijk moment, waarbij ik nog net niet kwijlend voor de buis zit. Eigenlijk wilde ik vorig jaar mijn iPhone inruilen voor een gloednieuw exemplaar. Toen viel de inruilwaarde me wat tegen en vond ik het zonde, dus besloot ik er nog maar een jaartje langer mee te doen.
Dit jaar mag ik (van wie? Van mijzelf) wel mijn telefoon vervangen. Maar nu dat moment dichterbij komt, twijfel ik of ik dat geld er wel aan uit wil geven. Een betere camera zou ik goed kunnen gebruiken voor mijn werk. En dunnere schermranden en een nieuwe accu zijn ook goed meegenomen. Maar het is niet zo dat mijn huidige iPhone slechte foto’s maakt. De batterij is na twee jaar intensief gebruik sneller leeg, maar met een keer opladen tussendoor red ik me wel weer.
Dus deed ik een berekening. Hoeveel kost mijn huidige iPhone mij per jaar? Ik kocht de iPhone 15 Pro in december 2023 voor 1.229 euro.
Gebruikstermijn Aantal maanden Kosten per maand (€) 1 jaar (dec 2024) 12 102,42 2 jaar (dec 2025) 24 51,21 3 jaar (dec 2026) 36 34,14 4 jaar (dec 2027) 48 25,60 5 jaar (dec 2028) 60 20,48 6 jaar (dec 2029) 72 17,07 7 jaar (dec 2030) 84 14,63 8 jaar (dec 2031) 96 12,80 Om het makkelijk te houden doe ik alsof de telefoon elk jaar evenveel minder waard wordt en er geen restwaarde overblijft. Best veel geld toch? En dan zit daar nog niet eens een abonnement bij. Veel mensen die werken aan financiële vrijheid of al financieel vrij zijn, doen opvallend lang met hun spullen. Dat zette me aan het denken. De nieuwste tech is eigenlijk altijd mijn guilty pleasure geweest, wat betekent dat het een uitzondering is op zuinig zijn.
Als ik de iPhone nu zou vervangen, gaat mijn huidige naar mijn ouders, die ‘m dankbaar in ontvangst zouden nemen. Maar zolang hij voor mij nog goed werkt, kan ik ‘m beter zelf houden. Doorschuiven klinkt leuk, maar de kosten blijven natuurlijk gewoon bij mij. Dan is het efficiënter om er eerst zelf langer plezier van te hebben.
Apple helpt trouwens graag een handje mee om sneller te upgraden. Met hun Trade In-programma kun je je oude iPhone inleveren en krijg je korting op een nieuw model. Dat zou ik best willen. Maar het is vooral slim van Apple: jij krijgt wat korting, zij verkopen weer een toestel.
Ik denk eraan om een Hoefnixje te doen en de telefoon nog even te houden. Het geld dat al mentaal gereserveerd was, kan dan mooi aan het werk in een wereldwijd gespreid indexfonds. Koop ik toch nog iéts van Apple. Apple blij, (toekomstige) ik blij.
Al zou ik de telefoon natuurlijk ook zakelijk kunnen kopen, dan krijg ik een paar honderd euro btw terug en… STOP! Klinkt stoer hè, zo’n Hoefnixje? Vraag het me nog eens na de keynote op 9 september.
-
Wat een opscheppende collega mij leerde over geld
“Deze schoenen kun jij niet betalen”, zei mijn collega trots. Begin 20 was ik. Ik had net mijn eerste echte baan en verdiende 1.900 euro bruto per maand. En daar werkte ik uiteraard (te) hard voor. Mijn oudere collega liep op sneakers van een paar honderd euro, waar hij graag over opschepte.
Zijn opmerkingen ben ik nooit vergeten. Ik had het geld voor die schoenen op mijn spaarrekening staan en had ze ook kunnen kopen als ik dat wilde. Het zette me vooral aan het denken over hoe verschillend mensen met geld omgaan.
Sommige mensen kopen dure spullen omdat ze het kunnen. Zoals iemand die vanuit gewoonte elk jaar de nieuwste telefoon koopt. Anderen omdat ze denken dat ze er een status mee kunnen kopen en zich beter voelen dan anderen, zoals mijn collega toen. En dan heb je nog de mensen die dingen kopen omdat ze er echt waarde aan hechten. Zoals ik bijvoorbeeld met de spullen voor het thuiskantoor, waardoor ik elke dag op een fijne plek kan werken.
Het grappige is: jaren later denk ik nog steeds weleens aan wat die collega zei. Als ik nu iets duurs koop, zoals onze nieuwe keuken of de zonnepanelen op ons dak, is dat een bewuste keuze. Niet om indruk te maken, maar omdat het ons leven fijner maakt en we er heel blij van worden.
Maar ik ga niet zeggen tegen iemand: dit kan jij nooit betalen. Ik heb soms juist eerder een tegenovergesteld gevoel van schaamte. Dan voel ik me bezwaard dat we dit hebben kunnen betalen. Daarom deel ik hier ook weinig foto’s van het huis.
Die schoenen van mijn collega? Die hebben me onbewust een van mijn eerste lessen over financiële vrijheid geleerd. Het gaat er niet om wat je kunt betalen, maar om wat je écht belangrijk vindt. Soms betekent dat juist dat je iets niet koopt, ook al kun je het wel betalen.
Het gaat erom dat je de vrijheid hebt om te kiezen wat je met je geld doet. Of dat nu een paar dure sneakers zijn, of juist een mooi gevulde spaarrekening (en als je het mij vraagt daarnaast ook een beleggingsrekening met indexfondsen).
Uiteindelijk ben ik die collega nog dankbaar. Zonder zijn opschepperij over schoenen, boten en weet ik het wat allemaal, had ik misschien langer gedaan om achter deze fascinerende blik op geld te komen.
Heb jij ook weleens zo’n moment gehad waarop iemand je onbewust iets leerde over geld?
Beeld: Lefteris kallergis. Welke schoenen die collega had, weet ik niet meer. Dus heb ik deze mooie maar uitgekozen als illustratie.
