In mijn vorige blog deelde ik dat we eindelijk tonnair zijn. En wat een reacties leverde dat op. Hier op het blog, maar ook één-op-één voelden jullie je veilig genoeg om zelf een kasboekje open te doen. Om mij heen blijken meer mensen een ton op de bank te hebben dan gedacht.
En dat vind ik dus zo leuk aan bloggen. Zodra je iets deelt, komen daar mensen op af die hun eigen ervaringen delen. Internet werkt dus nog steeds om gelijkgestemde gezellige mensen te ontmoeten. Hoe tof is dat?
Is schrijven over een ton opschepperig?
Al meer dan 10 jaar blog ik over geld, maar over de ton twijfelde ik. Is het niet opschepperig?
Wat me over de streep trok, is hoe ik ooit zelf bij het onderwerp terecht kwam. Bij mij is jaren geleden het vlammetje over geld en FIRE aangewakkerd, toen ik toevallig via Google op blogs belandde als Geldnerd en Mr. Money Mustache.
In de hoop dat het ook mijn verhaal door iemand gelezen wordt die erdoor geïnspireerd raakt, besloot ik toch maar te gaan schrijven over de ton. Een decennium geleden dacht deze jongen namelijk echt niet dat hij deze mijlpaal ooit zou halen. Moet je nu eens kijken. Zonder mensen die hun ervaringen deelden, was het mij zeker niet gelukt. Dan had ik niet geweten dat het kon.
Met samengeknepen billen las ik de reacties op het blog. Tot mijn verbazing waren ze alleen maar positief. Mensen feliciteerden ons, zijn zelf bezig met het opbouwen van vermogen of willen daarmee beginnen.
Hoe doe je dat straks met de nieuwe belastingen?
Tussen al die reacties zat ook de vraag over hoe we het straks gaan doen met de belastingregels die vanaf 2028 kunnen gaan gelden. Je kent ze wel, die schandalige plannen waarbij de waardestijging van aandelen al belast gaat worden, nog voordat je verkoopwinst gemaakt hebt. Ik snap dat er geld nodig is om Nederland draaiende te houden, maar deze plannen om papieren winst al te gaan belasten zijn echt niet oké.
Om antwoord te geven op de vraag: we blijven gewoon doorgaan zoals we nu ook doen. Daarnaast blijkt uit het verleden dat de overheid een onbetrouwbare partner is, door regels die wijzigen. Daar zou ik me dus niet te veel door laten afremmen. En wat is het alternatief? Stoppen met beleggen, de spaarrekening vullen en de rest uitgeven? Dan weet je zeker dat je weinig opbouwt.
Als de aanpassingen toch worden doorgevoerd, kunnen we altijd nog onze pensioenpotten. Met de aftrek die daarbij hoort kunnen we de te betalen belasting wat dempen. Dat is natuurlijk ergens wel jezelf voor de gek houden, want de belasting zelf wordt er niet minder door. Je krijgt alleen geld terug, waardoor het lijkt alsof je minder belasting betaalt. Maar je moet toch wat… Belasting betalen vind ik niet erg hè, want ik leef ook graag in een land met mooie voorzieningen. Er zijn wel grenzen.
Een ton brengt rust en onrust
Ook deze week dook de ton weer op in een gesprek. “De eerste ton op de rekening, dat geeft toch enorm veel rust?” Het idee dat er voldoende geld achter de hand is, geeft zeker een gevoel van rust en veiligheid. Er is genoeg ruimte om klappen op te vangen. Voorzichtig begint het een klein gevoel van vrijheid te geven.
Gek genoeg is er ook een tegenstrijdige kant. Natuurlijk staat het geld op de beleggingsrekening, maar ik hoop er de komende jaren absoluut niets van te moeten verkopen. Want elke belegde euro is -als je het maar lang genoeg laat staan- in de toekomst veel meer waard dan nu. Het is een bijna uitgaven-verlammende uitspraak, maar dat maakt het niet minder waar.
Het brengt dus zeker rust dat die ton er is, maar ook onrust omdat we ‘m niet willen aanraken. Die onrust is best raar en had ik eigenlijk niet verwacht. Maar het is tegelijkertijd ook weer passend. Want wat je in de loop der tijd verzamelt, wil je houden en vooral niet kwijtraken.
Herken je ergens mijn gevoel van onrust?
